Uitsluitend voor vakantiebelevenissen, hebben we sinds december 2009 een nieuwe web-log opgezet: "Arubos en Arubohn op vakantie".  Het adres is: http://bosenbohnopvakantie.web-log.nl

Lieve familie, vrienden en vriendinnen en andere lezers van onze weblog x91Arubos en Arubohnx94

Bijna 4 jaar hebben wij x96 sinds onze overstap naar Aruba x96 een weblog bijgehouden. Bijna wekelijks hebben we geprobeerd een beeld te schetsen van hoe het ons is vergaan hier op dit prachtige eiland. Het zijn iets meer dan 200 weblogs geworden, die meer dan 43.000 keer zijn bekeken. Dat heeft ons altijd goed gedaan. Maar we vinden dat het nu welletjes is geweest. Het wordt zo langzamerhand alsof we aan een schier eindeloze sjaal aan het breien zijn.

Leuk om te doen, hoor. Zeker. Want je doet zox92n eerste paar jaar natuurlijk veel indrukken en nieuwe ervaringen op, zodat je vaak stof genoeg hebt voor zox92n weblog. Maar voordat we verder in herhalingen gaan vallen in onze wekelijkse bijdragen, willen we er een punt achter zetten.

We blijven uiteraard bereikbaar via de digitale snelweg via e-mail (bosma@setarnet.aw), MSN (arubos@hotmail.com / arubohn@hotmail.com , Skype (anton.en.hanneke) en  Antonx92s weblog (http://onzemanoparuba.web-log.nl/ ).

En nog leuker als we elkaar in de toekomst nog eens tegenkomen hier of daar.

Hanneke & Anton

Inmiddels is de Cubaanse griep (nee, niet de Mexicaanse, althans dat denken we van niet) door ons beiden bedwongen en zijn we weer helemaal fit. Dat voel weer een stuk beter. We doen weer wat we gewend zijn te doen op Aruba.

(Anton en Jan in de tuin)

Jan is ook weer een stuk beter nu hij wondermedicatie gebruikt. Weliswaar valt het dan niet mee om de leefregels van de dierenarts te handhaven (niet springen, klauteren, rennen, etc), maar we zijn blij dat hij weer zo vrolijk is. Met wandelen gaat hij nog wel graag in de tas in plaats van het hele eind op z’n pootjes. Gelukkig is hij met z’n zes kilo makkelijk te dragen. Hij is bij elke wandeling weer geweldig enthousiast om mee te gaan en heeft er veel plezier in.

Beach tennis

Sinds vorige week ben ik begonnen met een nieuwe sport: beach tennis. Ik heb vanavond m’n 2e les gehad. Het is vermoeiend in het mulle zand, maar wel heel leuk om te doen. Het verschil met gewoon tennis is dat het net veel hoger hangt en dat je met een soort houten racket speelt. De bal stuitert uiteraard niet op het strand, dus je moet alles in de lucht retourneren. Het lijkt wat dat betreft meer op badminton. Echt een sport om op Aruba te doen: wat je nodig hebt is strand en mooi weer. Daarmee zitten we goed.

Nou zeg, wat een Koninginnedag. Voor ons begon de dag met het nare nieuws (7 uur onze tijd) via internet, dus we hebben onze feesthoedjes direct maar weer afgezet. Het officixeble gedeelte op Koninginnedag werd ook hier op Aruba afgelast, de vlaggen gingen halfstok en andere activiteiten werden versoberd. Uit medeleven met Hulanda. Dat dan weer wel.

(De vlaggen van Nederland en Aruba hingen halfstok in het Wilhelminapark)

Nog meer nare berichten: Jan had weer zox92n pijn aan zx92n achterkant. Hij ligt dan stil te kijken, wil niet lopen, laat staan springen. Net als vorig jaar juni, maar toen werd er niks bijzonders gevonden bij onderzoek. Toch maar weer naar de dierenarts. Het is ernstig. Een hernia, maar ook een eerder niet geconstateerde breuk, en bovendien heupdysplasie. Hij mag van alles niet meer: niet meer springen, niet meer klauteren, niet meer lang wandelen. He bah. Maar we geven onze wandelingen niet zomaar op: gisteren heb ik een weekendtas meegenomen, dan kan hij daarin toch mee. Sommige kleine stukjes kan hij dan lopen. Hij vindt het geen probleem, hij blijft rustig zitten in de tas. Trouwens, dankzij de geweldige medicijnen van de dierenarts beweegt hij al weer een stuk beter.

(Jan in z’n zere-heupjes-tas)

Ook beter: we hebben sinds deze week straatverlichting op Catiri. Precies voor ons huis, aan de electriciteitspaal is een grote lamp geplaatst. Het ziet er deftig uit. Als ze nu nog de stoep een keer komen afmaken (als dat ooit gebeurt), wonen we op stand.

Ik geniet ondertussen zeer van enkele extra vrije dagen (Koninginnedag en 1 mei zijn hier vrij). We houden het rustig, want we hebben allebei nog steeds last van de griep die we uit Cuba hebben meegenomen. Lekker om na 2 dagen vrij, NOG een weekend te hebben.

Tsja. Wat weet je van Cuba voordat je er geweest bent? Communisme, Fidel en Che, suikerriet, oldtimers, salsa en muziek. En, sinds we hier op Aruba wonen, dat de opax92s van onze leeftijdsgenoten op Aruba vroeger als gastarbeider bij de suikerriet-oogst in Cuba hielpen. Met die beelden gingen we op reis. Clichxe9x92s blijken meestal waar, zo ook in Cuba.

We hebben een rondreis gemaakt die begon en eindigde in Havanna, de beroemde miljoenenstad. We hadden vooraf vlucht, hotels en een auto geboekt. We reizen eerst een stukje naar het westen van Havanna. Daarna gaan we een heel eind oostwaarts en bezoeken dan drie steden in midden-Cuba. Het is alsof we in een film terecht zijn gekomen, de tijd heeft er stilgestaan. Met onze moderne auto en alle comfort die we thuis gewend zijn, rijden we als een vreemde eend in de bijt in Cuba rond.

Reisverslag.

Na een bijna liefdevolle ontvangst door onze reisagente Martha (die voor de gelegenheid zelfs een speldje met Hollandse klompjes op had gedaan), gaat ze mee (!) om onze huurauto te halen. Al met al duurt het enkele uren voordat alles geregeld is. Daarna gaan we x96met ons tweexebn- Havanna in. Havanna is een grote, erg uitgestrekte stad op veel vierkante kilometers, weinig hoogbouw, grote buitenwijken. Het oude centrum is fraai, maar vervallen en benauwd. Het stinkt er een beetje. De eerste dag zien we inderdaad de beroemde oldtimers en salsa en horen we uit alle hoeken de muziek. De hele vakantie valt ons op dat mensen erg relaxed zijn. Ze staan wat te kijken, maken een praatje, zitten op de stoep voor hun huis of in het park. Een praatje wordt ook met ons graag gemaakt. Cubanen zijn vriendelijk en goedlachs. De woonomstandigheden, met name in oud-Havanna, zijn wel erg armoedig. Mensen willen graag een beetje meer, ook onze CUCx92s (het toeristengeld) zijn zonder meer in trek. Na het ineenstorten van de Sovjet-Unie is de Cubaanse economie in heel zwaar weer geraakt. Hun belangrijkste afnemer van producten was weg. Er is toen echt collectieve armoe geweest. Het gaat nu, mede dankzij het toerisme, wat beter. Obama zet net deze week voorzichtige stappen om de verhoudingen wat te ontdooien. Misschien dat het handelsembargo dan ook opgeheven kan worden en Cuba wat meer lucht krijgt op financieel gebied.

(Parque Central, aan de rand van oud-Havanna)

(gedisciplineerd wachten de schoolkinderen op hun beurt om een slokje water te drinken)

(sommige oldtimers zien er als nieuw uit)

(de Calle Obispo, een van de winkelstraten in oud-Havanna) 

(overal muziek)

(en overal oldtimers)

(een sneltekenares heeft Anton getekend)

(de straatveger geniet van z’n sigaar)

(de pensionado ook…)

(Ha! een boekenmarkt)

(in een zogenaamde "coco-taxi" gaan we weer naar het hotel)

Na het bezoek aan Havanna rijden we naar het westen, naar het Vixf1alesdal, waar tabak en suiker verbouwd wordt. We weten dan nog niet dat er in Cuba weinig of geen borden staan om de route aan te geven en we besluiten een altenatieve, prachtige route te nemen door het noordelijke gebergte. Het is er inderdaad mooi. We kijken onze ogen vooral uit bij alle medeweggebruikers: paard-en-wagens, ruiters te paard, ossenkarren (!), fietsen met koets, fietsen zonder koets, brommers en motoren, veewagens en karren die als openbaar vervoer gebruikt worden. Ook oldtimers. Af en toe een wrakkig peugeotje. En wij, met onze moderne Seat Cordoba.

(het openbaar vervoer)

Een koe is een waardevol bezit in Cuba voor particulieren. Maar zij hebben niet de grond om een koe op te houden. Je ziet dan ook veel mensen die hun koe uitlaten aan een touw langs de berm, zodat de koe kan grazen. Ook paarden, geiten en varkens krijgen op die manier hun maal.

Het hele eiland staat vol met borden met teksten als x93Viva la revolucionx94, x93Viva Fidelx94 en aanverwante slogans, maar een routebordje is er niet bij. De route die wij reden door de bergen veranderde langzaam in een grintpad met grote gaten, een met onkruid overwoekerde zandweg naar net iets meer dan een geitenpad. Geen toerist meer te bekennen, maar ook hele stukken geen Cubanen. Na minder en meer succesvolle pogingen om de weg te vragen, vinden we onze bestemming dan toch. Een groot hotel in een klein dorp met de mooie naam San Diego de los Baxf1os. In het dorp komen we de Cubaan Mario tegen, die ons uitnodigde bij hem thuis. Een klein huis, dat met vrouw, kind, schoonzuster en schoonmoeder bewoond wordt. Maar dat is daar normaal. Ook is normaal dat honden, poezen, kippen en buren in- en uitlopen. Dat wij er zijn wordt ook laconiek opgenomen. Voor ons een gekke verrassing: de buurjongen, Janoy, sprak Nederlands! Hij heeft een Belgische vriendin en heeft al een tijd in Belgixeb gewoond. Als hij zijn papieren in orde heeft, gaat hij definitief. Mario’s Schoonmama kookte ondertussen een maal voor ons. Voor Cubaanse begrippen was het eten goed te pruimen.

(voor de zoveelste keer vragen we de weg..)

(.. en worden steeds onzekerder over de route)

(onze auto)

(Anton voor het huis van Mario, waar we de avond doorgebracht hebben)

Hierna gaan we van west-Cuba in xe9xe9n dag naar Santa Clara, midden-Cuba, zox92n 500 km rijden. We nemen de autopista, een zesbaans-weg die we vrijwel voor ons alleen hebben als automobilist. Wel veel lifters, lopers, paarden, ossenkarren en fietsers op de weg. Ook soms een paar losse koeien. Santa Clara is een mooi plaatsje, waar een muziekgroep op het plein speelt en de oudere jeugd opvallend soepel de salsa danst. En met veel plezier. We hebben weer ruim aanspraak en blijven lang op het plein. Onder andere leren we een Cubaanse sigarendraaier kennen die Duits spreekt. En een jonge schakende Cubaan die vooral Spaans spreekt, maar wel heel aardig is. Het is er gewoon erg gezellig. We laten ons door een jonge Cubaan naar een restaurant brengen, waarvan na onze binnenkomst de deur weer op het nachtslot gaat. We blijven de enige gasten. Wel komt een driemansformatie een aantal prachtige liederen zingen, daar hebben we erg van genoten. Een lied x93Commandante Chex94 hebben we op CD gekocht, maar bleek bij thuiskomst ook goed te downloaden. Anton heeft al wel 30 versies gevonden.

(de autopista, bijna helemaal voor onszelf alleen)

(Salsa op het plein in Santa Clara – de Cubanen in hun zondagse goed)

(voor de kleintjes loopt Nanny Goat rondjes rond het plein)

(we eten onder het toeziend oog van El Che)

(met mooie muziek)

(kijk ons genieten)

We hebben dan een rustdag in Santa Clara. Dat komt goed uit, want Anton heeft voedselvergiftiging en brengt de nacht op het toilet en de dag in bed door. Ik schiet ondertussen lekker op in de vuistdikke biogrofie van Che Guevara.

Inmiddels is onze memorycard voor het fototoestel vol, we kunnen geen foto’s meer maken. Ojee. Toch maar proberen eentje te vinden. Weliswaar is er in Cuba weinig te koop, op sigaren en rum na, maar wie weet. Wat rondgevraagd: In heel Santa Clara is 1 fotowinkel, en die had 1 memorycard. Gelukkigx85

In Santa Clara is ook het museum en mausoleum van Che Guevarra. Dat bezoeken we eerst. Een mooi monument. Het indrukwekkendst was toch wel de vele bewapende bewakers die zeer stringente regels moeten handhaven. Je mag geen tas mee (nee ook geen heuptasje, dus weer naar de garderobe), ook geen fototoestel en je mag ook niet zomaar het plein oplopen. Dan word je teruggefloten.

Onze volgende bestemming is Sancti Spiritus, zox92n 150 km naar het zuidoosten. Mooi plaatsje, weinig toeristisch. Anton is nog niet helemaal fit. We eten de vieste pizza ooit en houden het daarna rustig. Ook de volgende dag doen we het rustig aan. We verschansen ons op heerlijke ligstoelen onder een enorme mangoboom aan het zwembad en komen het terrein die dag niet af.

(Sancti Spiritus)

(een dag aan het zwembad)

Dan reizen we door naar Trinidad, een mooi stadje dat veel bezocht wordt door toeristen. Ooit een stad waar erg rijke mensen woonden. Plantage-eigenaren en suikerhandelaren. Trinidad is redelijk bewaard gebleven. Er zijn zelfs behoorlijk wat huizen met een andere kleur dan grijs. Anton gaat op zx92n Cubaans en loopt rond met een enorme sigaar.

(deze man heeft geen idee wat op z’n shirt staat of wat wij nou precies zo leuk vinden, maar hij is best bereid even te poseren)

(en wat te denken van een Arriva-bus in Trinidad? We zagen meer Nederlandse bussen. De bus met bestemming Leerdam bijvoorbeeld)

(Anton koopt een sigaar. Let op het verdere assortiment in de winkel)

Nog een stukje verder bezoeken we de plaats Cienfuegos, waar ons volgende hotel is. We bekijken het plaatsje, waar net een culturele week geopend wordt. We vinden het eigenlijk te warm en besluiten naar ons luxe all-inclusive hotelcomplex te gaan. Daar sluiten we ons aan bij een groep Nederlanders die we ook al eerder op onze route waren tegengekomen. We hebben een leuke avond.

Dan weer terug. Havanna-revisited. Na een uurtje of wat rondjes rijden rondom het onduidelijke adres van de autoverhuur waar we onze auto moesten inleveren, en een uurtje op een taxi wachten, komen we in de loop van de middag in ons hotel. Even rusten en wat drinken. Dan lopen we door de mierenhoop die Havanna is naar het oude centrum. We eten in het luxueuze Hotel Parque Central en worden ook daar getracteerd op een privxe9-concert. We genieten van Havanna-by-night. Mooi en veilig. Rond tien uur terug naar het hotel, veel mensen op straat (Anton zingt, aangestoken door de muzikale sfeer van Cuba, op straat voor het hotel een theatrale versie van x93Zeg moeder waar is Janx94. Hij oogst luid applaus).

(Nogmaals Havanna)

(reparaties, klaar terwijl u wacht)

(baseball, de nationale sport)

(Havanna by night)

Er ligt een briefje van Martha, onze reisagente van de eerste dag, bij de balie van het hotel. Of we met spoed contact willen opnemen. Wat zal er zijn? Martha wil ons graag uitnodigen. Samen met haar man haalt ze ons op met hun auto uit 1952 en ze nemen ons mee naar hun huis. Ze hebben veel te vertellen, vooral hij, en wij vinden het natuurlijk leuk om inside verhalen te horen. Na een cocktail en koffie brengen ze ons keurig weer bij het hotel.

(Anton bij de auto van Martha)

De laatste dag. De bestelde taxi (om 6.15 uur) blijkt een enorm grote touringcar te zijn die ons als enige passagier naar de luchthaven brengt. We vermoeden dat de chauffeur een klusje voor eigen rekening (=opbrengst) doet op de vroege morgen. Maar hij was keurig op tijd en wij waren keurig op tijd op de luchthaven. Daar ontmoetten we een Nederlandssprekende Peruaan. Anton is dan inmiddels snipverkouden en dat gaat verder naar een vervelende griep. De eerste dagen op Aruba ligt hij in bed.

(de eerste blik op Aruba na de vakantie, vanuit het vliegtuig)

zijn we er even niet. De komende tien dagen reizen we rond in Cuba! Hoe het ons vergaat kun je na de vakantie op de weblog lezen. Tot later!

In Nederland vond ik de eerste maanden van het nieuwe jaar altijd donker en lang. Hier is dat anders. Behalve het lekkere klimaat is het hier juist een feestelijke tijd. Het jaar begint met allerlei carnavalsactiviteiten (tot eind februari) en op 18 maart hebben we de nationale feestdag. Al weken zijn auto’s versierd met de nationale vlag, dat ziet er heel vrolijk en gezellig uit. Gisteren moest ik bij het belastingkantoor zijn, daar was het personeel gekleed in de kleuren van de vlag aangevuld met kettingen, hoedjes, armbandjes e.d. in de juiste kleuren. Op scholen werd de vlag gehesen volgens het protocol en het volkslied wordt uit volle borst gezongen.Vandaag zijn er over het hele eiland verschillende activiteiten – zoals oud-Hollandse spelletjes, culturele programma’s, een tentoonstelling over de geschiedenis van Aruba en natuurlijk het officiele defile.

De dag heet de Dag van de Vlag en het Volkslied en Aruba viert de onafhankelijkheid als Land (dus met een eigen vlag en een eigen volkslied). In Nederland wordt de Status Aparte die Aruba in 1986 kreeg binnen het Koninkrijk niet zo geweldig belangrijk gevonden, maar hier wordt het "bevrijding" genoemd. Men is trots op het -nog jonge- eigen Land en de verworven autonomie. Aruba ergert zich om die reden ook steeds groen en geel aan inmenging in hun (binnenlandse) zaken door Nederland. Er wordt heel emotioneel gereageerd soms, aangevoerd door de politiek. Ook dat maakt deze feestdag erg belangrijk.

Anton heeft ondertussen de laatste weken last van een schoonmaakwoede (voorjaarsschoonmaak?), waarbij de inrichting van het huis ook meteen veranderd wordt. Kastjes zijn ontruimd, gereinigd en elders weer ingeruimd, de computer met toebehoren is naar een andere plaats verhuisd, alles gaat van de kant en er wordt gesopt, gemopt en gepoetst. Ik heb nu -bij de computer- weer eens een geheel nieuw perspectief op de tuin. Lekker!

Iedereen heel hartelijk dank voor alle lieve en hartverwarmende mails, kaartjes en telefoontjes op/rondom mijn verjaardag. Ik heb er erg van genoten!

Sinds begin oktober vorig jaar hebben we niet meer samen kunnen tennissen. Maar vanmorgen was het zover: voor het eerst weer op zondagochtend 8 uur op de baan. Heerlijk! En hoewel Anton nog niet echt goed loopt, kon hij het nog heel aardig. Een mijlpaal! Daarna natuurlijk een heerlijk zondags ontbijtje, dat smaakt dan extra lekker.

We hebben geluk dat het droog was, want de regen houdt maar niet op dit jaar. Op buureiland Curacao was februari de natste maand sinds 1956, dat zal hier niet veel anders zijn. Het zou te maken hebben met de watertemperatuur in de Stille Oceaan (een natuurverschijnsel dat La Ninja genoemd wordt). Het schijnt vaker voor te komen dus. De krant voorspelt dat juli weer "iets droger dan normaal"  zal zijn. Ben benieuwd hoe dat zal zijn, want in juli valt hier toch al nooit een drup regen.

Vrijdag was het voor de toss (ook tennis)  in ieder geval te slecht weer. Vandaag zou ik gaan kijken naar een beach-tennis competitie. Misschien is dat ook nog wel heel leuk om te doen, ik wil het wel proberen. Maar dat is uitgesteld, ik denk ook vanwege de slechte weersvoorspellingen. Maar het is ondanks de sombere berichten een prachtige dag. Lekker windje en stralende lucht.

Ik ga zo met de honden onze favoriete wandeling doen bij het kerkje van Alto Vista. Dit is een klein kerkje op een berg in het verlaten gebied bij de noordkust van Aruba. Het staat op de plek waar ooit de eerste kerk van Aruba stond. Van de kerk lopen we de berg af, richting zee, de ruige noordkust van Aruba. Daar zijn een paar baaitjes waar de honden even kunnen pootje baden. Met een hele brede U-bocht lopen we langzaamaan de berg weer op naar de auto. Zo’n drie kwartier genieten.

Zo, een maand geleden al weer bijna sinds het laatste bericht. Time flies… Nee, we zijn niet ziek geweest, ook niet bijzonder druk gehad, eigenlijk helemaal niks bijzonders. Behalve dan dat het nog steeds te veel regent hier.

Op Aruba staat op dit moment alles in het teken van carnaval. Het is een echt volksfeest. Er zijn veel grote  activiteiten: een stuk of zeven optochten, koninginverkiezingen, muziekcontests, pyama-party, etc. Ook op kleuterscholen vieren ze al carnaval. Dit jaar is de 55e editie, die nog grootser zou zijn.

Wij Arucamba’s hebben geen enkele activiteit bezocht. Vandaag en morgen zijn de grote optochten. Of we morgen de Grande Parade in Oranjestad gaan bezoeken is ook nog alleszins onzeker, want de lust is er tot nu toe niet echt. Gelukkig is onafhankelijk of je carnaval viert of niet de maandag na carnaval voor iedereen op Aruba vrij.

Anton loopt goed, maar na de operatie is z’n geopereerde been 2 cm langer geworden dan het andere. Dat was voorheen niet zo. Daardoor loopt hij niet helemaal zoals hij deed. De fysiotherapeut denkt dat het lengteverschil nog wat bijtrekt, maar Anton is er wel wat bezorgd over. Verder gaat het wel erg goed en is hij pijnvrij. Dat is een belangrijk winstpunt.

We hebben onszelf verwend en twee prachtige nieuwe boeken-/vitrinekasten gekocht! Een sieraad in de kamer, mag ik wel zeggen. Mooi donker hout met glaswanden. Anton z’n "West-Indische Gids" en mijn "Het aanzien van 1964-2007" komen eindelijk goed tot hun recht in zo’n kast. Op de foto lijkt het wat rommelig, maar dat komt omdat de achterwand een spiegel is. Dat komt op de foto niet goed uit. In het echt zijn ze nog mooier.

Inmiddels zijn we ons aan het voorbereiden op onze reis naar Cuba. De honden gaan naar een hondenhotel , dat verheugend goed lijkt. Dat is een gerust idee. Poes blijft thuis en wordt verzorgd door de buren. Wij lezen de verschillende reisgidsen die de bibliotheek heeft en proberen het spaans wat in het hoofd te krijgen met de cassette x9360-minute survival program spanishx94. Erg leuk om weer eens met z’n tweeen op pad te gaan naar een onbekende bestemming. We gaan met x93eigenx94 (=gehuurde) auto een rondreis maken en de hotels zijn vooraf geboekt.

Ook verheugen we ons op het aangekondigde bezoek in augustus van vriendin Ineke met kinderen Leon, Lisanne en Jan. In oktober of november zullen broer Bert en Marijke komen logeren, dat lijkt ons ook erg gezellig.

De KLM stopt met vliegen naar Aruba. Veel stukjes in de Arubaanse kranten van mensen die het jammer tot en met schandalig vinden. Zelfs werd er een dramatisch gedicht over gepubliceerd. Ik vind het ook jammer, want ik heb een heleboel flying blue punten gespaard. Bijna voor een gratis ticket. Bovendien kon je met KLM via internet boeken en inchecken x96 vond ik erg handig. De reden dat de KLM stopt met Aruba is niet echt duidelijk, de vluchten zaten altijd vol en de prijzen zijn hoger dan die van andere maatschappijen. Toch is het verhaal dat het niet rendabel zou zijn voor de KLM om deze lijn te handhaven. Je kunt nu nog met Arkefly en Martinair vliegen. Dat zijn ook rechtstreekse vluchten en de frequentie blijft ook hoog: elke dag is er wel een vlucht uit Nederland.